زیاد عبادت نمودن عامل پایداری در دین

طاعت و بندگی نوری‌ست که بر دل می تابد و زیاد عبادت نمودن و خضوع در آن بهترین نعمت از جانب خداوند است.

ثمره و نتیجه علم، عمل کردن است. لذت زندگی و نشانه اخلاص، زیاد عبادت نمودن می باشد. هر قدر عبادت انسان بیشتر باشد به همان اندازه بر درجات او در بهشت افزوده می گردد. الله متعال در قرآن حضرت ابراهیم-علیه الصلا ة والسلام- را به عنوان یک نمونه در زمینه زیاد عبادت نمودن، می ستاید: (إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِلَّهِ حَنِيفًا وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ) ابراهیم (که شما مشرکان و شما یهودیان بدو می‌نازید) پیشوائی بود (جامع همه‌ی فضائل اخلاقی) و مطیع (فرمان الهی) و حقّگرای (بیزار از باطل و کناره‌گیر از بدیها) و او از زمره‌ی مشرکان (چون شما) نبوده است.(النحل:120)

خداوند او را به صفت قنوت تمجید کرده و قنوت به معنای عبادت همیشگی است.

حضرت داود -علیه الصلاة والسلام- یک روز روزه می گرفتند و یک روز افطار می کردند و نیمی از شب را می خوابیند وبعد از آن بپا خواسته و به عبادت می پرداختند و در آخر مقدرای استراحت می کردند.

خداوند حضرت زکریا و همسرش وفرندش یحیی را می ستاید و می گوید: : (فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَوَهَبْنَا لَهُ يَحْيَى وَأَصْلَحْنَا لَهُ زَوْجَهُ إِنَّهُمْ كَانُوا يُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَيَدْعُونَنَا رَغَبًا وَرَهَبًا وَكَانُوا لَنَا خَاشِعِينَ) ما دعای او را برآورده ساختیم و (با وجود کبر سنّ، فرزندی به نام) یحیی را بدو بخشیدیم، و (برای حصول این مقصود) همسر (نازای) او را برایش بایسته (و در خور زاد و ولد) کردیم، آنان در انجام کارهای نیک بر یکدیگر سرعت می‌گرفتند، و در حالی که چیزی می‌خواستند یا از چیزی می‌ترسیدند ما را به فریاد می‌خواندند، (و در وقت نیازمندی و بی‌نیازی، و بیماری و سلامت، و خوشی و ناخوشی، رو به آستانه‌ی ما می‌کردند و میان خوف و رجا می‌زیستند) و همواره خاشع و خاضع ما می‌بودند.(الأنبياء/89، 90)

پیشینیان و نیاکان ما همه اهل عبادت و طاعت بوده اند.علامه ابن قیم -رحمه الله- می گوید: یک مرتبه نزد امام ابن تیمیه -تغمده الله برحمته- بودم، بعد از اقامه نماز صبح تا نزدیکی های ظهر به ذکر پرداختند و بعد رو به من کرده و فرمودند: این صبحانه من است و اگر این غذا را نخورم، توان انجام کاری ندارم. (كتاب الوابل الصيب ص 93)

شیخ الاسلام ابن تیمیه -رحمه الله تعالی- در مورد خودش چنین می گوید: گاهی به مسئله یا مشکلی برمی خورم، هزار بار( کم و بیش) استغفار می کنم تا اینکه شرح صدر برایم حاصل شود ، راه چاره ای بیابم و مشکل من حل گردد. و اینکه در مسجد باشم یا در خانه و بازار مرا از گفتن باز نمی دارد و همچنان استغفار می کنم تا به خواسته ام دست یابم. علامه ابن کثیر به نقل از ابن قیم می نویسد: از میان اهل علم زمانه خودم هیچ کس را نمی شناسم که به اندازه علامه ابن تیمیه عبادت کند. وی به نحوی نماز می خواند که آن را طولانی می کرد و رکوع و سجده آن به درازا می کشید و اطرافیانش وی را ملامت و سرزنش می کردند اما او از خواسته اش دست نمی کشید. (البداية والنهاية 18/523).

طاعت و بندگی نوری‌ست که بر دل می تابد و زیاد عبادت نمودن و خضوع در آن بهترین نعمت از جانب خداوند است.

تا می توانی زیاد ذکر و تلاوت کن و قیام شب را از دست نده.