طاعت و بندگی نوری‌ست که بر دل می تابد و زیاد عبادت نمودن و خضوع در آن بهترین نعمت از جانب خداوند است.

از زمانِ بعثت حضرت ختمی مرتبت و از زمان نزول این آیه شریفه: «إِنَّ اللهَ وَ مَلَائِکَتَهُ یُصَلُّونَ عَلَى النَّبِیِّ یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَیْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِیمًا»(الأحزاب:۵۶)، مسلمانان تاکنون به تقلید از اجداد مسلمان خود، بدون توجه به راز و رمزی که در عبارت صلوات پنهان است، بر پیامبر صلى‌الله‌علیه‌وسلم صلوات فرستاده‌اند و به صلوات فرستادن خود مباهی و شادمان بوده‌اند و حق نیز همین بوده است؛ درحالی‌که حقیقتاً هیچ‌کدام شخصاً صلواتی نفرستاده‌اند

آن‌چه می خوانید گوشه‌ای از خودنوشت امام سید ابوالحسن ندوی علیه‌الرحمه درباره‌ی مادرش است که از لابه‌لای کتاب «في مسیرة الحیاة ج ۱» اخذ، اقتباس و ترجمه شده است، امید که این یادداشت کوتاه چراغِ فروزان فرا راه مادران این عصر شود.

این دهان بستی دهانی باز شد/ تا خورنده لقمه‌های راز شد (مثنوی معنوی)
روزه، پیمودن مسیر منتهی به لقای مولاست

کرونا پدیده ای عبرت آموز

...

این یک حقیقت انکارناپذیر است که نمی‌توان شخصیت و کمالات اصلی و معنوی یک فرد را آنگونه که […]

بدون مقدمه باید گفت؛ در مجالس و محافل قرآنی کشورمان، توجه اکثر قاريان و حافظان قرآن کریم به […]